Δυστυχώς, είναι ένα από τα θλιβερά (και συνάμα ιερά) καθήκοντα του aLive και του υπογράφοντος…
... είναι να ξεπροβοδίζει τους ανθρώπους της audiovisual κοινότητας στο ταξίδι τους για την ‘επέκεινα χώρα’… Ειδικά όταν πρόκειται για ανθρώπους που γνωριζόμαστε μια ζωή, αντιλαμβάνεστε ότι όλο αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο…

Τον Γρηγόρη Παπαβασιλείου τον ήξερα (κυριολεκτικά) μια ζωή… Πιτσιρικάς εγώ, λίγο μεγαλύτερος αυτός, ήταν το φωτεινό χαμόγελο που σε υποδεχόταν στην Omikron και προσπαθούσε πάντα να σε εξυπηρετήσει, να σου προτείνει το καλύτερο, να τρέξει και να νοιαστεί… Αν και πωλητής (από τους καλύτερους) είχε μάθε πρωτίστως να ακούει και λιγότερο να μιλάει…

Όταν τα πράγματα, οι εποχές και οι καταστάσεις άλλαξαν, ο Γρηγόρης πήρε πάνω του τη  NEDIS και την πήγε όσο πιο ψηλά μπορούσε… Μπαίνοντας στα μνημονιακά χρόνια, έμαθα (από τον ίδιο) ότι ζορίστηκε, αλλά όπως συμβαίνει συνήθως με τους εργατικούς και επίμονους ανθρώπους, τίποτε δεν ήταν ικανό να του πάρει αυτό το τόσο ξεχωριστό του χαμόγελο και την αισιοδοξία του και ο ίδιος συνέχισε δυνατά…

Ωστόσο οι πραγματικές δυσκολίες ήρθαν με το πρόβλημα υγείας του, που το πάλεψε γενναία για πολύ καιρό…

Πρίν από μερικούς μήνες ήταν η τελευταία φορά που επικοινωνήσαμε… «Γειά σου Γρηγόρη, να σε παίρνω τηλέφωνο να μαθαίνω νέα σου ή μήπως σε ενοχλώ…»
«Να με παίρνεις Βασιλάκη, εσύ δεν ενοχλείς ποτέ…»… Η φωνή δυσκολευόταν, αλλά η χροιά της παρέμενε αγέρωχη και αισιόδοξη…

Δυστυχώς δεν πρόλαβα να τον «ενοχλήσω ξανά» από τότε... χθές έμαθα τα άσχημα μαντάτα…
Καλό δρόμο στο ταξίδι σου πρός το «επέκεινα» φίλε Γρηγόρη… Αλλωστε το ταξίδι αυτό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την πατρίδα σου την Ήπειρο που τόσο αγαπούσες…

Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους του…