Ο Jack Douglas, ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς και μηχανικούς ήχους της σύγχρονης μουσικής βιομηχανίας, έφυγε από τη ζωή στα 80 του χρόνια.
Ο Douglas που γενήθηκε στο Μπρόνξ ξεκίνησε την καριέρα του ως μουσικός της φολκ σκηνής. Υπήρξε μέλος σε πολλές μπάντες και σχήματα ενώ γρήγορα μετακόμισε στη Βρετανία. Όταν επέστρεψε στην πόλη του ενεπλάκη σε ένα προεκλογικό jingle για τον Robert F. Kennedy και αμέσως μετά ξεκίνησε σπουδές στο νεοσύστατο Institute of Audio Research της Νέας Υόρκης και ανήκε στην πρώτη τάξη που αποφοίτησε από αυτό.
Μετά από μια ανεπιτυχή προσπάθεια να βρει δουλειά στην A&R Recording στη Νέα Υόρκη, ο Ντάγκλας προσλήφθηκε από το Record Plant Studi ως…θυρωρός (τη συγκεκριμένη επαγγελματική πορεία ακολούθησε κάθε επίδοξος μηχανικός στις φημισμένες εγκαταστάσεις).
Αρχικά αναγνωρίστηκε για τις ικανότητές του ως μηχανικός ήχου ενώ συνεργαζόταν με τον Pete Townsend των The Who στο Lifehouse, ένα εγκαταλελειμμένο project που τελικά θα αναδυόταν ως το Who's Next του 1971. Ο Ντάγκλας ανήλθε γρήγορα και σύντομα δούλευε σε δίσκους καλλιτεχνών όπως οι Miles Davis, the James Gang, Alice Cooper, Cheap Trick, Patti Smith, Supertramp, the New York Dolls, με τις πιο αξιοσημείωτες και σημαντικές συνεργασίες του να είναι αυτές με τους Aerosmith και οι John Lennon και Yoko Ono.
Αφού προσλήφθηκε για να ηχογραφήσει το άλμπουμ Imagine του Λένον το 1971, σε παραγωγή του Phil Spector, ο Ντάγκλας χρησιμοποίησε ένα παλιό όρθιο πιάνο που είχε ανακαλύψει σε μια από τις αποθήκες του κτιρίου ενώ εργαζόταν ως θυρωρός. Το πιάνο, το οποίο αγαπούσε επίσης ο Τάουνσεντ κατά τη σύντομη θητεία του στην Record Plant, έγινε γνωστό ως «το πιάνο του Τζον Λένον». Στη συνέχεια, ο Ντάγκλας θα έκανε την παραγωγή του τελικού έργου των Λένον και Γιόκο Όνο, Double Fantasy, το οποίο κυκλοφόρησε λίγες εβδομάδες πριν από τη δολοφονία του Λένον το 1980. Το άλμπουμ χάρισε στον Ντάγκλας ένα βραβείο Γκράμι.
Ο Ντάγκλας αναφερόταν μερικές φορές ως το έκτο μέλος των Aerosmith, ένα ψευδώνυμο που έλαβε για την παραγωγή των κλασικών άλμπουμ που έγιναν πρωτοποριακές επιτυχίες του συγκροτήματος τη δεκαετία του 1970. Το ντεμπούτο LP των Aerosmith ήταν κάπως απογοητευτικό, οπότε οι μάνατζερ του συγκροτήματος, Στιβ Λέμπερ και Ντέιβιντ Κρεμπς, προσέγγισαν τον Μπομπ Έζριν για να κάνει την παραγωγή του επόμενου άλμπουμ. Ο Έζριν αντ' αυτού συνέστησε τον Ντάγκλας, ο οποίος είχε συνεργαστεί προηγουμένως με τους New York Dolls, τους οποίους επίσης διαχειρίζονταν οι μάνατζερ των Aerosmith. Η σχέση αυτή παρήγαγε τα Get Your Wings (1974), Toys in the Attic (1975), Rocks (1976) και Draw the Line (1977), τα οποία όλα έγιναν πολυπλατινένια. Όπως έγραψαν οι Μάρτιν Πόρτερ και Ντέιβιντ Γκόγκιν στο βιβλίο τους Buzz Me In, «Μόνο στο Record Plant μπορούσε ένας θυρωρός να γίνει πλατινένιος».
Ο Ντάγκλας διατήρησε πολλές μακροχρόνιες σχέσεις με τους καλλιτέχνες του, όπως για παράδειγμα η επανένωση με τους Aerosmith για να δουλέψουν σε άλμπουμ το 2004 και το 2012. Η σχέση του με τον Λένον, η οποία ξεκίνησε με το να ανταλλάσσουν ιστορίες για το Λίβερπουλ, επεκτάθηκε σε όλη τη ζωή του πρώην Beatle. Πράγματι, συνεργαζόταν με τον Λένον στο "Walking on Thin Ice" της Όνο λίγες ώρες πριν πυροβοληθεί ο Λένον.
Ο Ντάγκλας συνεργάστηκε επίσης σε πολλά projects με την Πάτι Σμιθ, τους Blue Öyster Cult, τους New York Dolls και τους Cheap Trick. Μάλιστα, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην υπογραφή του συμβολαίου με τους Cheap Trick, έκανε την παραγωγή του πρώτου τους στούντιο project και στη συνέχεια έκανε την παραγωγή του πρωτοποριακού live άλμπουμ τους του 1978, At Budokan, το οποίο μιξαρίστηκε από τον Τζέι Μεσίνα. Συνεργάστηκε επίσης με το συγκρότημα σε μια σειρά από επόμενα άλμπουμ. Σε μια δήλωση μετά τον θάνατό του, η οικογένειά του έγραψε: «Απόλαυσε περισσότερο να είναι με την οικογένειά του - τη σύζυγό του, τα τέσσερα παιδιά του και τα πέντε εγγόνια του - και πέθανε ειρηνικά, με εμάς να τον περιβάλλουμε. Έζησε μια απίστευτη ζωή και ήταν ένας καταπληκτικός αφηγητής. Ήταν πολύ αστείος και αγαπούσε να λέει αστεία. Αγαπούσε αυτό που έκανε και δούλευε μέχρι το τέλος. Θα μας λείψει πολύ».
